Galera errepikatuak 1988-1991 / Juan Ramon Madariaga ; [barruko irudiak, Bego Diez]

Tristeak dira poetaren hitzak. Benetakoak direlako. Ikus daitezke, usain daitezke, laztan daitezke, arimaz aparte gorputza baitute, urrutian bada ere. Ez dago poemario honetan hitz fribolorik, gaurregun modan dauden horietarik, hitzegiten da sentitzen den modura, eta ez da sentitzen hitzegiten den arauera. Badu zerbait hondoan, iraultzen dena, gauzak bere lekuan uzten ez dituena. Egoneza. Jakitea ez garela inongoak. Ezin gakizkiokeela ezeri atxiki behar, ez bada garen instante iheskor horri, nahiz eta jakin galduko dugula. Izan ere, maite ditugun pertsonak joaten badira, zeren izan behar dugu beldur? Heriotzearena, noski. Agerian dago poemario osoan. Errekorritzen ditu zuzen ala zeharka etorbide guztiak, estaltzen ditu atseden-lekuak, mututzen ditu ezpain guztiak, jartzen du lutoa larrosa gorrietan. Denbora